سفری در راه است

و ندایی که مرا می خواند

و سفر...

توشه من!

هیچ!

انتهای شب...

انتهای اقیانوس... 

غم ستاره ها و عطر دلنشین کافور

که با اقیانوس میخزد بر بستر دلم

و دلبرانه دست میکشد بر چهره ی ترم

اقیانوس...

خسته است از نگاه خیره ام

دلش گرفته...

از خیالهای تیره ام

   چرا باران نمی بارد؟

                                  چرا دنیای من تاریک و من سودای غم دارم

    چرا مغلوب غمهایم

                چرا؟                             

مادام که چیزی برای دیدن نیست

مرا چه حاجت به دیدن؟

چگونه به فردا بیاندیشم

حال آنکه فردایی نیست

مرا چه حاجت به اندیشیدن

مرا چه حاجت به دیدن...

چراغهای ابتکار خاموش شده اند!

دیگر نه روزنه ای باقی است

 نه آرامشی

نه کلامی ...

نه اقیانوسی باقیست

نه دریایی

از پنجره ی سکوت هجاهای تکرار را

مرور می کنم

نمیدانم

 اینجا ...

آنجا...

 و هرجا چه معنا دارد!

تمام عمر

سرگردان و مدهوش و پریشانم

مدارا می کنم با خود

فقط آواز می خوانم

و من در تیرگی مدفون مدفونم

تماشا کن

سیاهی کی گریزد از شب چشمم

نمی دانم!

حتی باد

قاصدکهای نشسته

 کنار پنجره اتاقم را می برد

هوا هوای غم است

هولناکترین فاجعه در راه است

بادبانهارا بکشید لنگرهارا بردارید

چه فرق میکند همه جا شب است

فردا صبح هم شب است

من که از دریا می آیم هر قدم حس می کنم

ماهیان تشنه ای را سر به زانوی کویر

چه دنیاییست!چه زمینی چه آسمانی....!

 
هستی سردری ست آبی رنگ !

سکوت است و بس....

جهان جای عجیبیست !

 اینجا هر کس شلیک می کند

 خودش کشته می شود...

روزی خواهم خندید به دغدغه های امروز

امروزهمان فردای دیروز است

برای  فهمیدن  من  دریا  نمی خواهد

با برکه هم میشود فهمید

با برکه...

می شود اقیانوس را شکافت!

  همیشه در خلوت
                         مرگ را مجسم دیده ام...
آیا مرگ
                         خونسردترین واژه ها نیست؟
                  

پشت سر گذاشته ام پل های تمنا را

و بی رغبتم بر آرزوهای گذشته...

همراهی ندارم جز رنج هایی که

میراث بیهوده گی درون من اند...

دانه هاي باران. . . پشت يک پنجره بسته چه زيبا به دنبال هم مي آويزند

                        ابرها مي گريند غصه ها بسيار است

خوش به حال باغچه! خوش به حال گلها!

                            خوش به حال آنان که زير باران رفتند و تمام تنشان

                            غرق در گريه ي ابر مي گريد! . . .

من خسته گی ام نبود اقیانوس است

رنگ دلم از کبود اقیانوس است

در گوش هزاران صدف رویایی

آهنگ دلم سرود اقیانوس است

هیچکس با من نیست...

مانده ام در قفس تنهایی...

با خودم می گویم:

جه غریبانه شبی ست...

شب تنهایی من!

این عکسم خودم طراحی کردم 

   راستی اینجا بارون زیاد می باره همیشه با چترت بیا...

                  اینجا شده پائیز ، آنجا را نمیدانم...

                  اینجا فقط رنگ است ، آنجا را نمیدانم...

                  اینجا دلی تنگ است ، آنجا را نمیدانم.